بیماری های چغندر قند – بخش ۱

در این پست به چندین نوع بیماری چغندر قند و به راه کارهای مبارزه با آن می پردازیم.

0 264

۱- بیماری ریزومانیای:

در مزارع آلوده در تابستان معمولاً لکه های سفید و زردی در اطراف رگبرگها بوجود میآید که از علائم اولیه بیماری می باشد ، برگها ممکن است چروکیده و پژمرده شوند و بدون سبزینه باشند ، بعضی وقتها برگهای کوچکتردرقسمت طوقه جوانه زده و تکثیر یابند.

زردی عمومی معمولاً در برگها اتفاق می افتد و بجهت اینکه ریشه های آلوده از لحاظ آب و جذب مواد غذایی در کمبود هستند، نشانه های معمول برگی ، شبیه به استرس آبی یا کمبود نیتروژن هستند.

در سطح پیشرفته بیماری، علائم بیماری شامل کوتوله شدن ریشه گیاه و انشعاب بیش از حد ریشه های جانبی مرده و پوسیده در اطراف ریشه )غده ( اصلی است که به آن ظاهری ریش دار میدهد، با آلودگیهای بعدی ریشه های ذخیره ای گیاه اغلب پوسیده میشوند و در زیر سطح خاک بهم فشرده می گردند و غده شکل لیوان  را به خود میگیرد و حلقه های آوندی نیز ضمن چوبی شدن ظاهری تیره رنگ ) قهوه ای(  به خود می گیرد، در بعضی اوقات رگبرگها کمی زرد رنگ شده و حالت ایستاده پیدا می کنند، حالت بد شکلی در برگها نیز مشاهده شده و منجر به رشد غیر عادی بافت طوقه گیاه میشود ، امکان سستی و پژمردگی بدون تغییر رنگ در برگ های گیاه در مراحل بعدی وجود دارد و در برخی از موارد بندرت علائم زردی رگبرگی مشخص همراه با لکه های نکروتیک نیز قابل مشاهده است این علائم حتی درصورت نادر بودن از مشخصات بارز بیماری هستند

اسپورهای استراحتی قارچ Polymixa betae  می توانند در خاکهای آلوده برای مدت ۲۰ سال به زندگی ادامه دهند ، بنابراین به محض ورود ویروس به اراضی کشاورزی جلوگیری از آلودگی از طریق روش های زراعی یا شیمیایی تقریباً غیر ممکن است .به هر صورت از اقدامات اساسی زیر جهت کنترل و کاهش بیماری با رعایت اصولی و صحیح می توان تا حد ریشه کن کردن بیماری و فراتر ازکنترل ، گام برداشت و بهره جست و تا حد امکان مانع از گسترش آلودگی به مزارع سالم گردید.

rr2

کنترل:

  • عدم کشت چغندرقند در مناطق آلوده حداقل تا ۵ سال)پرهیز از تناوب تکراری (.
  • استفاده از ارقام مقاوم و متحمل به بیماری مذکور.
  • عدم انتقال خاک و چغندرهای آلوده به مزارع سالم.
  • کشت زود هنگام )خنکی خاک هنوز موجود باشد( تا امکان الگوی کشت.
  • مدیریت صحیح آبیاری اوایل فصل زراعی )شش هفته اول( عدم ماندآبی.
  • اعمال مدیریت صحیح در کود دهی و استرس آبی.
  • کنترل هرزآب مزارع)جهت جلوگیری از آلودگی مجدد و عدم انتشار اسپورهای عامل آلودگی به مزارع سالم (.
  • بهبود زهکشی مزارع با انجام شخم عمیق و زیر شکنی لایه های سخت.
  • جلوگیری از کوبیدگی و فرسایش خاک )کوبیدگی زهکشی را کاهش می دهدو فرسایش بادی خطر انتشار بیماری را افزایش میدهد (.
  • رعایت بهداشت کنترل آلودگی در استفاده از ادوات کشاورزی)ضد عفونی و شتشو با مواد شوینده .(
  • رعایت قرنطینه بذور وارداتی و رعایت کنترل ایزولاسیون مزارع آلوده.
  • کنترل جابجایی گله های گاو و گوسفنددر بین مزارع آلوده به مزارع سال.
  • تمیز نمودن خاک همراه )لاستیک و سایر قسمتهای تراکتورو ماشینهای خاک ورزی و ماشین آلات برداشت(.
  • استفاده از پوتین و چکمه پلاستیکی در بازدید از مزارع آلوده)ضدعفونی آنها و در صورت شدت آلودگی سوزاندن آنها(.
  • پرهیز از عملیات زراعی غیر ضروری در مزرعه)جهت کاهش پخش و گسترش عامل بیماری(.
  • استفاده از آب گرم بعلاوه صابون ، تحت فشار جهت پاکسازی و تمیز نمودن ادوات کشاورزی و وسایل حمل و نقل کنترل بهتر از مبارزه است استانداردها را رعایت کنیم.

۲- پوسیدگی باکتریائی ریشه چغندر قند Pectobaterium carotovorum

باکتری عامل بیماری به بافت آوندی دمبرگ و ریشه ها حمله میکند و سبب پوسیدگی شدید میشود .

بافت آوندی ریشه ها نکروز میگردد و نواحی اطراف آنها در مجاور هوا به رنگ صورتی در می آید برای نفوذ باکتری به داخل ریشه صدمه ریشه ها ضروری است و دمای ۰۵ تا ۳۲ درجه سانتیگراد برای گسترش سریع بیماری لازم است .

بارزترین نشانه بیماری پوسیدگی باکتریائی ریشه چغندر این است که ریشه از قسمت انتهای تحتانی شروع به پوسیدن و سیاه شدن میکند . پوسیدگی بتدریج توسعه یافته ، تمام بافتهای ریشه چغندر را فرا میگیرد و موجب فساد آنها میگردد .

کنترل:

رعایت بهداشت زراعی ، خطی کاشتن چغندر، آبیاری نشتی و اجرای تناوب زراعی حداقل ۰ تا ۳ سال در کنترل بیماری توصیه میشود.


۳- سفیدک سطحی چغندر Erysiphe betae  یا  Erysiphe Polygoni

اولین نشانه های بیماری در سطح زیرین برگها و بعد در سطح فوقانی ظاهر میشود .

این نشانه ها عبارتست از ظهور پوشش سفید گرد مانند در سطح زیرین برگ که در اثر زیاد شدن رطوبت هوا قارچ به سرعت رشد کرده ، ازدیاد می یابد و سطح فوقانی برگها، ساقه و تکمه های گل را میپوشاند به تدریج که بیماری پیشروی میکند پوشش سفید گرد مانند کمی تغییر رنگ یافته، متمایل به رنگ قهوهای میگردد. در اثر حمله این بیماری، برگهای گیاه تقریباً شادابی خود را از دست داده و برگهای جوان کمی چروکدار و برگهای مسن تر به طرف پایین بوته کمی خم شده ، زرد رنگ میشود معمولاً بهترین دما برای رشد قارچ عامل بیماری ۲۰ تا ۲۵ درجه سانتیگراد میباشد .

در همین اوان نقاط قهوه ای که بتدریج مایل به سیاه می گردند در هر دو سطح برگها ظاهر می شوند که یکی از عوامل انتقال بیماری از سالی به سال دیگر می باشند . تمام سطح مزرعه به طور یکنواخت مورد حمله بیماری قرار نمی گیرد .

پوشش سفیدسطح برگ در حقیقت رشته های میسلیوم و اندامهای تولید مثل غیر جنسی و نقاط سیاهرنگ که همان کلیستوتس های قارچ می باشند که در آخر فصل ظاهر می شوند . ویروس موزائیک زرد چغندر سبب افزایش حساسیت گیاه به بیماری سفیدک سطحی می شوند.

rr r2

کنترل:

  • سولفور wp80-90% چهار لیتر در هکتار
  • تری دمورف)کالکسین( EC75% و ۷۵ L در هکتار. میتوان این سم را قبل از شروع آلودگی هم مصرف کرد.
  • بنومیل wp50% و ۰ کیلوگرم در هکتار
  • دینوکاپ (کاراتان FN-57 ) و ۲۵% یک کیلوگرم در هکتار
  • اپوس (اپوکسی کونازول) یک لیتر درهکتار

۴- سفیدک داخلی چغندر قند Peronospora farinosa f.Sp. betae

تمام اندام های فوقانی بوته چغندر ممکن است به این بیماری مبتلا گردد. موقعی که کوتیلودون ها و گیاهچه ها مبتلا میشوند، رنگشان روشن تر از حالت طبیعی به نظر میرسد .

اندا مهای آلوده به طرف پایین متمایل میگردند و در شرایط مرطوب در زیر برگ پوشش قارچی تشکیل میشود .

در سطح فوقانی برگها لکه هائی به قطر حداکثر ۴ سانتیمتر و به رنگ سبز روشنتر از قسمتهای دیگر به وجود می آید و در زیر همین لکه هاست که کنیدیوفر و کنیدیهای عامل بیماری به رنگ خاکستری کرکی بوجود میآید .

در شرایط آب و هوائی خشک حاشیه برگها ممکن است به رنگ قرمز پریده در آید، در شرایط مرطوب اواخر پاییز ، پوشش قارچی روی تمام برگهای جوان و دمبرگ را میپوشاند .

برگهای مبتلا کوچک و ضخیمتراز معمول و حاشیه آنها به طرف پایین برمیگردند اگر ریشه های چغندر برای بذرگیری در زمین باقی بماند، در بهار سال بعد علائم روی ساقه های گلدار بوتههای مبتلا به بیماری ظاهر میگردد. رشد تمام برگها متوقف شده پیچیده و ضخیم میشوند .

ساقه های گلدار کوتاه مانده و میپیچند ، کاسبرگها متورم میگردند و در شرایط مرطوب پوشش قارچی بر روی تمام قسمتهای مبتلا تشکیل میشود . گل آذین متراکم شده و برگها به صورت جاروی جادوگر در می آید .

 

r3 r4

کنترل:

  • تناوب زراعی.
  • زهکشی خوب.
  • کاشت بذوری که از مناطقی که عاری از بیماری تولید شده باشد در کنترل بیماری مؤثر است.
  • اگر بذور، مشکوک به بیماری باشند بذور را باید به وسیله آب ۵۹ درجه سانتیگراد به مدت ۸ دقیقه خیس کرده و پس از خشک کردن مجدداً با تیرام (Thiram ) ضد عفونی کرد .
  • سمپاشی شاخه و برگ گیاه با سموم مانکوزب یا زینب هفته ای یک بار باید انجام شود. سمپاشی با غلظت ۳در هزار به محض دیدن اولین علائم صورت گیرد .

در صورتی که در سالهای قبل بیماری شدید باشد به محض اینکه اولین برگ حقیقی در گیاه ظاهر گردد، سمپاشی شروع شود سمپاشی چغندر برگی به علت خطراتی که برای انسان دارد توصیه نمیشود.

شما همچنین ممکن است مانند بیشتر از نویسنده

ترک یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.