تفاوت آهن ۶، ۹ و ۱۳ درصد

0 680

کمبود آهن یک عامل محدود کننده رشدی در گیاهان است. آهن به میزان زیاد در خاک وجود دارد ولی دسترسی آن در گیاه عموما بسیار کم است و بنابراین کمبود آهن بسیار رایج است.

دسترسی گیاه به آهن:

اگرچه بیشتر آهن موجود در پوسته زمین به فرم Fe3+ است، فرم Fe2+ از لحاظ فیزیولوزیکی بیشتر مد نظر گیاه قرار دارد. این فرم نسبتا قابل حل است ولی به آسانی به فرم Fe3+ اکسیده می شود و نهایتا رسوب می نماید.

Fe3+  در pH بالا و خنثی غیر قابل حل است و آهن را در خاک های قلیایی و آهکی برای گیاهان غیر قابل دسترس می نماید. علاوه بر این،  آهن در این نوع خاک ها به آسانی با فسفات ها، کربنات ها، کلسیم، منیزیم و یون های هیدروکسید ترکیب می گردد.

جذب آهن توسط گیاه:

جذب آهن  گیاه به فرم های اکسید شده Fe2+ یا Fe3+ صورت می گیرد. گیاه از مکانیزم های جذب متفاوتی جهت جذب آهن استفاده می کند. یکی از این مکانیزم ها، مکانیزم کلات است.

گیاه ترکیباتی بنام سیدروفور (به آهن متصل شده و حلالیت را بالا می برد) را فورا آزاد می سازد.

مکانیزم دیگر شامل آزاد سازی پروتون ها (H+) و کاهنده ها توسط ریشه گیاهان با کاهش میزان pH در منطقه ریشه است و در نتیجه آن حلالیت آهن افزایش می یابد. در این رابطه انتخاب کود به فرم نیتروژن قابل توجه استو نیتروژن آمونیومی موجب افزایش پروتون آزاد شده توسط ریشه ها شده، بنابراین pH کاهش یافته و جذب آهن افزایش می یابد.

نیترات نیتروژن آزادسازی یون های هیدروکسید را افزایش می دهد که موجب افزایش pH در ناحیه ریشه می شود که با جذب موثر آهن مقابله می نماید. ریشه های جدید و ریشه های مویی در جذب آهن فعالترند بنابراین حفظ سلامت سیستم ریشه ای فعال امری ضروری است. هر عاملی که در رشد ریشه مداخله نماید جذب آهن را مختل می کند.

کود های آهن:

آهن به فرم های سولفاته یا کلاته مورد استفاده قرار می گیرد:

سولفات آهن (FeSo4):  حاوی ۲۰ درصد آهن است. این کود ارزان است و عموما بصورت محلولپاشی مصرف می گردد. مصرف خاکی اغلب ناکارآمد است، خصوصا در pH بالای ۷ زیرا آهن به سرعت به Fe3+ تبدیل می شود و اگر آهن آن اکسیده شود، رسوب می نماید.

کلات آهن: کلات ها ترکیباتی هستند که یون های فلزی (در این مورد یون آهن) را پایدار می نمایند و از اکسیده شدن و رسوب آنها محافظت می کنند. کلات آهن شامل ۳ جزء است:

  1. یون های Fe3+
  2. کمپلکس مانند EDTA، DTPA، EDDHA، آمینو اسید ها، هیومیک-فولویک اسید، سیترات
  3. یون های سدیم (Na+) یا آمونیم (NH4+)

انواع کلات ها قابلیت نگهداری یون های آهن با توان های مختلف در سطوح متفاوت   pH را دارند. همچنین از لحاظ حساسیت به جایگزینی آهن توسط یون های رقیب نیز تفاوت وجود دارد. برای مثال، در تجمعات بالا یون های کلسیم یا منیزیم احتمال جایگزین کردن یون های فلزی کلات شده را دارند.

در نظر داشته باشید  EDTAیک نوع کلات بسیار پایدار از عناصر ریز مغذی غیر از آهن در خاک هایی با pH بالا می باشد. DTPA کلات آهن پایدار در  pHبالای ۷ است و به جایگزینی آهن با کلسیم حساس نیست. EDDHA نیز کلات پایدار در pH بالای ۱۱ است که بسیار گران قیمت است.

ساختار مولکولی آهن (III)، عوامل کلات ترکیبی به عنوان کود

تفاوت آهن

کلات آهن:

به منظور آسان سازی جذب آهن توسط گیاه از کلات استفاده می گردد. کلات یک نوع محافظ است که از ته نشینی عنصر درونی در سیستم جلوگیری می کند. ۴ نوع اصلی کلات برای استفاده در کشاورزی مورد استفاده قرار می گیرد. هر کلات یک سری مزیت ها و معایبی دارد. انتخاب نوع کلات بستگی به عواملی مانند pH، سیستم آبیاری و عنصر درونی کلات دارد. انواع کلات شامل EDTA، DTPA، HEEDTA و EDDHA.

منابع کودی آهن

تفاوت آهن ها

آهن کلات EDTA تا pH 5/5  تاثیر دارد. آهن کلات۱۰ درصد  DTPA دارای بیشترین مصرف است و مصرف خاکی آن در خاک هایی با  pH کمتر از  ۵/۷ میسر است.البته مصرف بصورت محلولپاشی نیز امکان پذیر است. فرم مایع این نوع کلات دارای دو کیفیت متفاوت است.که یکی حاوی سدیم (Na)  و دیگری حاوی آمونیوم (NH4) می باشد.

آهن کلات  HEEDTA  تا pH 8 کاربرد دارد.آهن کلات ۶ درصد EDDHA پایدارترین نوع کلات است و در خاک هایی دارای pH تا محدوده ۱۴ قابل استفاده است. این کلات در انواع ارتو-ارتو، پارا-پارا و ارتو-پارا در محصولات مختلف وجود دارد. هر چه درصد ارتو-ارتو بالاتر باشد، پایداری کلات نیز بیشتر است.

شما همچنین ممکن است مانند بیشتر از نویسنده

ترک یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.