پتاسیم نیتروفنولات

اطلاعات جامعی در مورد پتاسیم نیتروفنولات

0 112

محصول پتاسیم نیترو فنولات از جنبه های مختلف قابل ارزیابی است. این موارد شامل مواردی مانند ساختار شیمیایی، نقش این ترکیب شیمیایی در فیزیولوژی گیاهان و نحوه ایفای نقش آن و در پایان بررسی مصرف این محصول از نظر اقتصادی مورد نظر است.

از نظر شیمیایی این ترکیب دارای فرمول شیمیایی C6H4KNo3 می باشد و متوسط وزن موکولی آن نیز برابر با ۱۷۷٫۱۹۹ Da می باشد.

نقش نیتروفنولات در عملکرد گیاهی:

تحقیقات نشان داده است، نیتروفنولات تقریباً بر روی کلیه مراحل تکاملی گیاهی تاثیر گذار است. در پژوهش انجام شده تغییرات ایجاد شده در اثر کاربرد این ترکیب در ارتباط با جوانه زنی بذر و رشد گیاهچه مورد بررسی قرار گرفته است. تاثیر مثبت نیتروفنولات بر روی درصد جوانه زنی و رشد ابتدائی گیاه توسط (Djanaguiraman et al., 2005) گزارش شده است و همچنین (Kozak et al., 2008) بیان نموده اند که این امر می تواند مرتبط با ترکیبات فنولی که تشکیل دهنده نیترو فنولات و اثر متقابل این ترکیبات با هورمون جیبرلین باشد که نقش مهمی در القاء جوانه زنی بذر دارد (Taize & Zeiger, 2002).   تکامل گیاهان تیمار شده با نیتروفنولات دارای رشد و توسعه بیشتری داشت در ارتباط با گیاه A.Thaliana یا آرابیدوبسیس و کلزای بهاره که سطح ویژه برگی و توسعه سیستم ریشه ای بطور قابل توجهی افزایش یافته بود. تحریک رشد طولی از نتایج کاربرد نیترو فنولات بود که می تواند ارتباط مستقیمی با غلظت و فعالیت هورمون اکسین داشته باشد (Djanaguiraman et al., 2005). گیاهان تیمار شده با این ترکیب دارای ویژگی هستند که از اکسیداسیون هورمون اکسین جلوگیری می کند که مطمئناً می توانند در سنتز هورمون اکسین نیز نقش داشته باشند (Stutte & Clark, 1990) و همچنین در پیوستگی پیوندهای ایندول استیک اسید می توانند دارای نقش مثبتی باشند (Libbenga & Mennes, 1987) گل مینا (Gruszczyk & Berbec, 2004) کتون (Djanaguiraman et al., 2005) گوجه فرنگی (Djanaguiraman et al., 2004, 2005) ذرت (Michalski et al., 2008) و سویا (Kozak et al., 2008a) همگی دارای ارتفاع بوته بیشتری بودند پس از استفاده نیترو فنولات و همچنین ساقه ها در گیاه فلفل شیرین دارای رشد بیشتری بود در (Panajotov et al., 1997) و همچنین ریشه ها در پنبه (Djanaguiraman et al., 2005) و گیاه جینسینک (Kolodziej, 2004) و البته القا توسعه برگی نیز در گیاه پنبه و همچنین گوجه فرنگی گزارش شده است (Djanaguiraman et al., 2005, 2009 ) همچنین فلفل شیرین (Panajotov et al., 1997). (Malarz et al., 2008) نشان دادند که تاثیر حاشیه ای نیتروفنولات بر ارتفاع کلزای مثبت بوده است. البته برخی از گزارشات حکایت از این دارد که نیتروفنولات بر رشد کلزا (Budzynski et al., 2008) فلفل دلمه ای (Csizinsky, 2001) و ذرت (Ksiezak et al., 2008) موثر نبوده است. گیاهان تیمار شده با نیتروفنولات دارای رشد زایشی بیشتری بودند. نیتروفنولات تعداد گل آذین، غلاف و دانه ها را در ارتباط با کلزا افزایش داد. البته این موضوع در ارتباط با گیاه A. Thaliana نیز صادق بود البته بدون در نظر گرفتن گیاهان رشد کرده در شرایط مزرعه یا تحت شرایط آزمایشگاهی و حتی شرایط تنش که این نتایج با تحقیقات قبلی صورت گرفته مطابقت دارد (Budzynski et al., 2008) و همچنین (Malarz et al., 2008) که بیانگر تاثیرات مثبت نیتروفنولات بر دانه روغنی کلزا بود. این ترکیب همچنین تعداد دانه و غلاف را در سویا افزایش داد (Gulluoglu et al., 2006; Kozak et al., 2008) و گلها و قوزه ها در پنبه (Djanaguiraman et al., 2005) گلها و میوه ها در گوجه فرنگی (Djanaguiraman et al., 2005) و تعداد گل آذین ها در گل مینا (Gruszczyk & Berbec, 2004). تحقیقات انجام شده در راستای بررسی ارتقا توسعه فاز زایشی گل مینا نشان داده است که بیشترین تاثیر ناشی از استفاده این محصول در فاز گلدهی بوده است.

در نقطه مقابل (Krawiec, 2008) نتایج ابهام آمیزی در ارتباط با تیمارهای اعمال نیتروفنولات بدست آورد در ارتباط با میوه های گیاه زالزالک. در پژوهشی دیگر نیتروفنولات بر اندازه و سایز توت فرنگی تاثیر معنی داری نداشت (Miranda- Stalder et al., 1990) و همچنین تاثیری بر تعداد دانه در بلال و سایز آنها نداشته است (ksiezak, 2008). نتایج تحقیق حاضر بیان می کند که رشد و توسعه سریعتر تیمارهای نیتروفنولات رابطه مستقیمی با تجمع ماده خشک در گیاه دارد. بعد از کاربرد نیتروفنولات نتایج بررسی وزن تر گیاه و همچنین وزن خشک گیاه آرابیدوبسیس و روغن دانه کلزا و ارگانهای ویژه گیاهی مقادیر بالاتری را نشان می دادند.  تاثیر نیترو فنولات بر تجمع ماده خشک و عملکرد بستگی به برخی از عوامل طبیعی نیز دارد. در تحقیقات بر این مواردی نظیر نوع کشت، غلظت و نوع استفاده نیتروفنولات، شرایط رشد، کوددهی و شرایط مزرعه بستگی دارد (Lyzkowska et al., 2008; Gajc-Wolska et al., 2009, 2012). البته ارتقای سطح عملکرد و تجمع بیوماس گیاهی بواسطه کاربرد نیتروفنولات به نسبت فرآیند فتوسنتز کارآمدتر است. این مطلب در این پژوهش به اثبات رسیده است در ارتباط با گیاهان آرابیدوبسیس و همچنین کلزا.  گیاهان تیمار شده با نیتروفنولات دارای سطح ویژه برگی، محتوای کلروفیلی، درصد کلروفیل و نقش کلروفیل در پارامترهای فرآیند فلورنسس بیشتری بودند. در مطالعات اولیه بر روی گندم نیز ارتقای سطح ویژه برگی در پی کاربرد نیتروفنولات بدست آمده بود. در این ارتباط نیتروفنولات درصد کلروفیل در گونه های مورد بررسی Brassicaceae  البته تحت شرایط آزمایشگاهی را افزایش داد که تشابه بسیار زیادی در ارتباط با کلزا در مراحل پایانی رشد داشت. پس می توان نتیجه گرفت که نیتروفنولات در افزایش و یا حداقل در جلوگیری از زوال محتوای کلروفیلی و افزایش سن گیاه نقش بسزایی دارد. (Djanaguiraman et al., 2009) گزارشات مشابهی را در ارتباط با پنبه منتشر کردند. نتایج بسیار مهم بدست آمده حاکی از ارتقا سطح فتوسنزی در اثر استفاده از نیتروفنولات بوده است، بطوریکه طول دوره فتوسنتزی بمدت ۷ هفته بطول انجامید که خیلی بیشتر از آن چیزی بود که پیش از این تصور میشد. افزایش شدت فتوسنتزی را میتوان تا حدودی از طریق مقاومت کمتر روزنه ها (یا افزایش هدایت الکتیریکی روزنه ها) با توجه به جریان بالاتر CO2 به کلروپلاست توجیح کرد. افزایش هدایت روزنه ها توسط ( Borowski & Blamowski, 2009) در اثر تیمار نیتروفنولات در گیاه ریحان گزارش شده است.  نیتروفنولات همچنین سرعت انتقال مواد فتوسنتزی را در بین سلولها و بافتهای مختلف افزایش میدهد (Yamaki et al., 1953). تحقیقات حاکی از آن است که فسفریله شدن سدیم پارا- نیترو فنولات، کاهش فعالیتهای کانالهای یونی همانند یونهای کلسیم، پتاسیم و سدیم را در پی دارد که این عمل بواسطه جلوگیری از فعالیت آنزیم تریوزین فسفات صورت می پذیرد. کاهش این فعالیت بدلیل کاهش غلظت یون کلسیم در سلولهاست که نتیجه افزایش تحریک سیتوپلاسمی است (Roberts & Harmon, 1992).  کاربرد نیتروفنولات با افزایش فعالیتهای آنزیمی و افزایش درصد فتوسنتز، افزایش عملکرد را بیشتر در مرحله گلدهی خواهد داشت که از لحاظ اقتصادی نیز توجیه پذیر است.   پتاسیم نیتروفنولات یک محرک رشد است كه به دلیل وجود مواد آلی موجب افزایش جذب مواد غذایی در گیاه، بهبود کمیت و کیفیت محصول، ایجاد تعادل بین رشد ریشه و اندامهای هوایی، تقویت سیستم ریشه، افزایش سریع رشد گیاه، افزایش درصد شکوفه های سالم، رنگ دهي سريع محصولات زراعي و باغي، افزایش مقاومت به نماتد و سایر بیمار یها می شود. افزايش توان گیاه جهت مقابله با شرایط نامساعد محیطی (سرما، گرما، شوری، خشکی) از دیگر مزایای این ترکیب به شمار می رود.

شما همچنین ممکن است مانند بیشتر از نویسنده

ترک یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.