کودهای CRF

0 166

کودهای CRF

کود های CRF کود های گرانوله هستند که عناصر را  (با یک دوره آزادسازی کنترل شده) تدریجا در خاک آزاد می کنند. آهستگی رها سازی عناصر از طریق حلالیت کم ترکیب شیمیایی در خاک مرطوب تعیین می شود. از آنجاییکه کودهای مرسوم قابل حل در آب هستند، عناصر به سرعت پس از حل شدن در آب توزیع می گردند. کود های CRF در آب قابل حل نیستند بنابراین پراکندگی عناصر غذایی در خاک به آهستگی صورت می گیرد. گرانول های کودی دارای زیر لایه غیر قابل حل یا نیمه نفوذ پذیر هستند که از حلالیت جلوگیری می کنند.

تعاریف:

تعاریف منتشر شده توسط انجمن رسمی کنترل تغذیه گیاهان در آمریکا (AAPFCO) بصورت زیر می باشد:

  1. CRF یا SRF شامل عناصر غذایی مورد نیاز گیاه به فرمی هستند که دسترسی، جذب و استفاده در گیاه پس از مصرف را به تاخیر می اندازند و نسبت به کودهای رایج مانند آمونیوم نیترات یا اوره-آمونیوم فسفات یا پتاسیم کلراید مدت زمان دسترسی بالاتری دارند. این تاخیر در جذب اولیه یا بسط زمانی در دسترسی ممتد توسط انواعی از مکانیزم ها میسر می گردد که شامل حلالیت در آب قابل کنترل فلزات توسط پوشش نیمه نفوذپذیر، انسداد، مواد پروتئینی و سایر فرم های شیمیایی با هیدرولیز آهسته ترکیبات با وزن مولکولی کم قابل حل یا سایر موارد ناشناخته می باشد.
  2. کود های نیتروژنه پایدار: دارای تثبیت کننده هستند که زمان بقای اجزای نیتروژن کود در خاک به فرم ammmonial –N و Urea-N را افزایش می دهند.
  3. بازدارنده های نیتریفیکاسیون: ماده ای است که اکسیداسیون بیولوژیکی ammonium-N به nitrate-N را مهار می نماید.
  4. بازدارنده های اوره آز: ماده ای است که فعالیت های هیدرولیتیکی اوره را توسط آنزیم اوره آز مهار می کنند.

بر طبق نظر AAPFCO هیچ تفاوت رسمی بین CRF و SRF وجود ندارد:

  • CRF زمانی که عوامل اهدا کننده میزان، الگو و مدت آزاد سازی به خوبی شناخته شدند و در طی آماده سازی CRF هستند، مورد قبول است.
  • SRF شامل آزادسازی عناصر به میزان کمتر از معمول است ولی میزان ، الگو و مدت آزادسازی به راحتی قابل کنترل نمی باشد.

طبقه بندی CRF و SRF توسط Shaviv:

ترکیبات آلی N- دارای حلالیت کم: این نیز می تواند به ترکیبات تجزیه کننده بیولوژیکی تقسیم شود که عموما بر اساس چگالی محصولات اوره-آلدهید مانند اوره فرمالدهید و ترکیبات تجزیه کننده شیمیایی مانند ایزوبوتیلیدن دی اوره بکار می رود.

کودهایی که موانع فیزیکی آزادسازی را کنترل می کنند: کودها می توانند بصورت قرص یا گرانول پوشیده شده با پلیمر هیدروفوبیک و یا بعنوان ماتریس ماده فعال قابل حل  باشند که در زنجیره پراکنده شده و کود های غیر حلال را محدود می کنند. کودهای دارای پوشش به دو بخش پوشش آلی و پلیمری (که ممکن است خود ترموپلاستیک یا رزین باشد) و مواد غیر آلی مانند سولفور یا پوشش با پایه معدنی تقسیم می شوند. مواد مورد استفاده برای ماتریس ها به مواد هیدروپونیک مانند polyolefin، rubber و پلیمر هایی به شکل ژل (که برخی مواقع هیدروژل خوانده می شوند) تقسیم می شوند که در طبیعت هیدروفیلیک هستند و عدم حلالیت کود حلال را بواسطه نگهداری آب کاهش می دهند. به طور کل، مصرف ماتریس ها رواج کمتری نسبت به کود های پوشش دار دارد. ماتریس هایی با پایه ژل همچنان در حال توسعه هستند.

ترکیبات غیر آلی با خاصیت کم حلالیت: کود هایی مانند فلز آمونیوم فسفات (مانند منیزیم آمونیوم فسفات) و سنگ های چرب فسفاته عموما از این نوع هستند. محصولات N تجزیه شده بیولوژیکی و میکروبی مانند UF عموما به SRF های تجاری اشاره دارند و محصولات را به عنوان CRF پوشش داده / کپسوله می نمایند.

در عمل تفاوت اصلی بین دو نوع کود این است که الگوی آزاد سازی عناصر در SRF کاملا بستگی به خاک و شرایط آب و هوایی دارد و غیر قابل پیش بینی است. با CRF الگو، کیفیت و زمان در قالب مشخص قابل پیش بینی است.

طبقه بندی گوگرد پوشش داده شده اوره قابل حث است. الگوی آزاد سازی در بین دسته های مختلف به طور قابل ملاحظه ای متفاوت است و بستگی به درصد گرانول ها با پوشش آسیب دیده دارد.  اگر پوشش به سختی خسارت دیده باشد، عناصر فورا پس از تماس با آب در خاک آزاد می شوند.

کمیته استاندارد سازی اروپا (CEN) اظهار داشته که کودهای SRF فرضیات های زیر را مرتفع می سازند:

آزاد سازی: انتقال ماده شیمیایی به فرم قابل دسترس در گیاه (مانند عدم حلالیت، هیدرولیز و تجزیه)

آزاد سازی آهسته: میزان آزاد سازی عناصر از کود آهسته تر از سایر کود ها است و عناصر براحتی توسط گیاه جذب می شوند. برای مثال: برای نیتروژن SRF، میزان آزاد سازی و یا واکنش گیاه باید کمتر از مصرف اوره یا آمونیوم یا محلول نیترات باشد.

اعلامیه/ اطلاعیه:

ممکن است یک کود به عنوان یک محصول SRF مصرف شود، چنانچه عنصر یا عناصری به عنوان عناصر SRF مصرف می شوند (تحت شرایط تعریف شده)، بطور مثال در مای ۲۵ درجه سانتیگراد هر کدام از ای سه ضوابط:

  • در ۲۴ ساعت بیشتر از ۱۵% آزاد نمی شوند
  • در ۲۸ ساعت بیشتر از ۷۵% آزاد نمی شوند

بازدارنده نیتریفیکاسیون:

مهار کننده نیتریفیکاسیون، اکسیداسیون یون امونیوم توسط باکتری نیتروزوموناس در خاک را به تاخیر می اندازد. این باکتری ها یون آمونیوم را به نیتریت تبدیل می کنند که خود توسط باکتری های نیتروباکتر و نیترو سولوباس به نیترات تبدیل می شوند. هدف از مصرف بازدارنده های نیتریفیکاسیون، کنترل خسارت نیترات توسط آبشویی یا تولید اکسید نیتروس از طریق نیتروژن دهی خاک سطحی با حفظ N به فرم آمونیوم به مدت طولانی تر و مصرف بهینه N می باشد. علاوه بر این بازدارنده های نیتریفیکاسیون با تاخیر در تبدیل آمونیوم به نیترات از مصرف میزان بالای نیترات نامطلوب جلوگیری می کند.

مهار کننده های اوره آز:

این بازدارنده ها از انتقال N آمین در اوره به آمونیوم هیدروکسید و آمونیوم از طریق فعالیت هیدرولیتیکی آنزیم اوره از در زمان مشخصی جلوگیری می نمایند. با کاهش میران هیدرولیز اوره در خاک، خسارت تبخیر آمونیوم به هوا مانند خسارت آبشویی نیترات کاهش می یابد و یا جلوگیری می گردد. بنابراین کارآیی اوره و کودهای حاوی اوره (مانند محلول اوره آمونیوم نیترات) افزایش یافته و هر گونه تاثیرات محیطی مضر آن ها کاهش یافته است.

 تولید و توسعه CRF، SRF و بازدارنده های اوره آز و نیتریفیکاسیون:

CRF، SRF:

کاهش آزادسازی عناصر کودی از طریق روش های متفاوتی حاصل می شود و محصول تولیدی بعنوان SRF یا CRF شناخته می شود. CRF، روش اصلی ایجاد پوشش مرسوم قابل حل از طریق یک پوشش محافظتی (کپسولی ) غیر حلال، نیمه نفوذ پذیر یا نفوذ ناپذیر با منافذ می باشد که نفوذ پذیری آب را کنترل می کند و به طور ایده آل عناصر را همزمان با نیاز گیاه آزاد می سازد. مهمترین مواد تولیدی شامل:

  • موادی که عناصر را از طریق تجزیه میکروبی ترکیبات دارای حلالیت کم و با ساختار شیمیایی با وزن مولکولی بالا مانند ترکیبات کم حل شونده آلی-N مثل محصول چگال اوره آلدهید (اوره فرمالدهید) یا ترکیبات شیمیایی قابل تجزیه (ایزوبوتیلدون-دی اوره) آزاد می کنند.
  • مواد آزاد سازنده عناصر بوسیله موانع فیزیکی مانند کود های پوشش شده با مواد غیر ارگانیک مانند سولفور یا پوشش های ارگانیک و کودی با پلیمر ارگانیک.
  • مواد آزاد کننده عناصر که با ماتریکس ترکیب می شوند که ممکن است خود توسط ماتریس با با ژل پوشیده شود. البته ساخت آن هنوز در دست بررسی می باشد.
  • مواد آزاد سازنده تاخیری عناصر که این تاخیر بعلت نسبت کوچک سطح به حجم (سوپر گرانول، قرص ها و … ) می باشد.

مهار کننده نیتریفیکاسیون و اوره آز:

پیشرفت بازدارنده نیتریفیکاسیون و اوره آز بسیار زمان بر و هزینه بر است زیرا این محصولات ویژگی های بخصوص دارند:

  • آن ها نباید هیچ تاثیر جانبی بر حاصلخیزی خاک داشته باشند.
  • نباید به مواد سمی در خاک تجزیه شوند
  • نباید برای گیاه، حیوان و انسان سمی باشند.
  • باید در طول تولیدف ذخیره، انتقال و مصرف پایدار باشند.
  • باید هزینه برای کشاورزان قابل قبول باشد.
  • مهار کننده اوره باید سازگار با اوره و کود های حاوی اوره باشد
  • مرحله ثبتی که قبل از مصرف این مواد در کشاورزی باید طی گردد سال ها بطول می انجامد.
نام شیمیایی نام عمومی تولید کننده درصد بازدارندگی در روز ۱۴
۲-chloro-6-(trichloromethyl-pyridine) Nitrapyrin Dow Chemical ۸۲
۴-amino-1,2,4-6-triazole-HCl ATC Ishihada Industries ۷۸
۲,۴-diamino-6-trichloro-methyltriazine CI-1580 American Cyanamid ۶۵
Dicyandiamide DCD Showa Denko ۵۳
Thiourea TU Nitto Ryuso ۴۱
۱-mercapto-1,2,4-triazole MT Nippon ۳۲
۲-amino-4-chloro-6-methyl-pyramidine AM Mitsui Toatsu ۳۱

 

همچنین محصولات زیر نیز باید به جدول اضافه گردد:

  • ۳,۴-dimethylpyrazole phosphate (DMPP) از BASF
  • ۱-amide-2-thiourea (ASU) از Nitto Chemical Ind.
  • Ammoniumthiosulphate (ATS)
  • ۱H-1,2,4-triazole (HPLC)
  • ۵-ethylene oxide-3-trichloro-methly1,2,4-thiodiazole (Terrazole) از Olin Mathieson
  • ۳-methylpyrazole (3-MP)
  • ۱-carbamoyle-3-methyl-pyrazole (CMP)
  • Neem

شما همچنین ممکن است مانند بیشتر از نویسنده

ترک یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.