بیماری های پنبه (بخش اول)

در این مبحث، عواملی که گیاه و محصول پنبه را دچار بیماری می کنند مورد بررسی قرار خواهیم داد.

0 596

پژمردگی آوندی فوزاریومی: Fusarium oxysporum f.sp vasinfectum

گونه هاي مختلف فوزاريوم عمده ترين عامل پوسيدگي قوزه به شمار مي روند.
آلودگي در ابتدا به صورت لكه هاي قهوه اي رنگ در روي حاشيه برگكها (براكته ها) مشاهده و در شرايط مرطوب لكه ها بزرگتر شده و تمام سطح كپسول و نهنج را آلوده مي نمايند و پوشش صورتي تا سفيد رنگ حاوي ميسيليوم و كنيدي هاي قارچ سطح قوزه ها را مي پوشاند.
بذر پنبه به صورت سطحي يا داخلي توسط گونه هاي فوزاريوم، آلترناريا و C . gossypii  آلوده ميشوند.
در صورت كاشت بذر آلوده كاهش قوه ناميه، مرگ گياهچه و پوسيدگي بذر اتفاق مي افتد.

بیماری پنبه

کنترل:

•    استفاده از ارقام مقاوم و متحمل (ساحل و ورامین)
•    تناوب سه ساله با غلات و یونجه
•    استفاده متعادل از کودهای ازته و پتاسه
•    استفاده از میکرو اورگانیسم های آنتاگونیسم


مرگ گیاهچه (بیماری بذر و گیاهچه)

قارچهای متعددی باعث ايجاد بیماريهای گیاهچه ای پنبه می شوند که از مهمترين آنها می توان به سه گونه شايع Thielavilpsis basico ,Rhizoctonia solani, Pythiumspp  اشاره کرد.

بیماری پنبه

کنترل:

برداشت به موقع مزارع بذری از مهمترين روشهای کاهش آلودگی بذرها می باشد.
استفاده از ارقام بارگ بامیه ای بدلیل تهويه مناسب در کنوپی گیاه، قوزه ها کمتر آلوده شده و وشهای بذری خشک و میکروارگانیزمها کمتر روی آنها فعالیت نمايند.
کنترل آفات فعال بر روی قوزه در مزارع بذری از اهمیت ويژه ای برخوردار است.
تیمار مزرعه بذری با قارچ کشها بعد از رسیدگی يا قبل از برداشت سبب کاهش آلودگی بذرها می شود.
استفاده از برگ ريزها قبل از برداشت سبب خشک تر شدن وشها شده و جمعیت عوامل ,پوساننده بذر کاهش می يابد.
برداشت و انبارکردن بذرها زمانی بايد صورت گیرد که رطوبت بذر کمتراز ۶۶ درصد و خلوص فیزيکی آنها حداقل ۱۳% باشد.
رديابی درجه حرارت انبار در طول انبار داری لازم و ضروری می باشد.
هوا دادن بذرها با سرما و هوای خشک سبب کاهش فساد بذر می شود.
بی تار کردن بذور با اسید يا حرارت و بوجاری از جمعیت عوامل بیماريزا می کاهد.
عمق کاشت نبايد بیش از ۵ سانتیمتر باشد.
جلوگیری از رفت و آمد بیشتر ماشین آلات کشاورزی بمنظور اجتناب از فشردگی خاک.
تیمار بذرها با قارچکش همراه با مواد کلسیم دار بخصوص در بذوری که کیفیت کمتری دارند سبب استحکام ريشه و ساقه گیاهچه شده و نیز از بذر و گیاهچه محافظت میکنند.
کاشت بذور در روی بسترهای برآمده ، تنظیم عمق کاشت ، رعايت تناوب صحیح ، شخم عمیق حداقل سه ماه قبل از کاشت ، پوسانیدن بقايای گیاهی ، استفاده از مواد آلی پوسیده ، عدم کاشت درزمینهای با رطوبت زياد ، تنظیم تاريخ کاشت مهمترين روشهای زراعی مديريت اين بیماريها می باشند.
تولید بذرهايی که در شرايط سرد و مرطوب بهتر جوانه بزنند در کنترل بیماريهای گیاهچه مؤثر است .
استفاده با احتیاط و فنی از میکروارگانیزمهای آنتاگونیست با عوامل بیماريزا به صورت پوشش دادن بذر پنبه يکی ديگر از روشهای مبارزه با اين بیماريها می باشد.
تیمار بذور و ضدعفونی کردن آنها با قارچکشهای مناسب روش مناسبی برای حفاظت بذور در مقابل حمله عوامل بیماريزا می باشد.

زمانیکه عوامل ايجاد کننده بیماری را چند پاتوژن تشکیل دهند، تیمار بذور با دو يا چند قارچکش مفیدتر است.

اضافه نمودن سولفات کلسیم در صورت سازگاری با قارچکش اغلب باعث رشد بهتر گیاهچه می شود.


پژمردگی ورتیسیلیومی پنبه Verticillium albo-atrum

تعداد غنچه ها بشدت کاهش می يابد ولی ممکن است بیماری بر زمان ظهور غنچه و گل گیاه تأثیر نداشته باشد.
کاهش تعداد و اندازه غوزه و بذر در اثر آلودگی مشاهده می شود.
گیاهان آلوده معمولا زودتر محصول می دهند ولی با کاهش روبرو است که در پاتوتیپ برگريز، اين کاهش شديدتر می باشد.
کیفیت الیاف نیز در اثر آلودگی گیاه به قارچ ورتیسیلیوم کاهش می يابد که عمدتاً به علت نارس ماندن غوزه ها می باشد.

پنبه

کنترل:

هدف از اين قبیل عملیات پايین آوردن زادمايه قارچ خاک قبل از کاشت است.
مدفون کردن بقايای گیاهان ۴-۳ ماه قبل از کشت باعث پوسیده شدن آنها شده و میکرواسکلروتها در معرض عوامل نامساعد قرار گرفته و از جمعیت آنها کاسته می شود.
شخم عمیق و کنترل علفهای هرز در داخل و کنار مزرعه پنبه، انتخاب بهترين الگوی کشت و فواصل بین رديفها و روی رديفها با توجه به نوع رقم زراعی و حاصلخیزی و شرايط محیط ، متعادل کردن کودهای مصرفی در حین شخم و وارد کردن آنها در خاک زراعی و در صورت اقتصادی بودن استفاده از مواد شیمیايی تدخینی مناسب، آفتاب دهی زمین، بی تار ) دلنته ( کردن بذر با اسید سولفوريک و ضدعفونی بذر با قارچکشهای سیستمیک در کاهش خسارت بیماری مؤثر می باشند.
اصوح خاک با استفاده از مواد آلی پوسیده در کاهش بیماری مؤثر است.
زيرا مواد آلی باعث افزايش جمعیت باکتريها و قارچهای ساپروفیت آنتاگونیست با ورتیسیلیوم شده و عووه بر اين تقويت گیاه و رشد مناسب آن تحمل به بیماری را افزايش می دهد.
تناوب با گیاهان غیر میزبان مثل گندم و ذرت وسورگوم نیز باعث کاهش جمعیت قارچ می شود.
مبارزه با آفات مکنده بخصوص در اوايل کشت ، تنظیم دور آبیاری و مقدار آب لازم ، استفاده از کودهای آمونیومی به صورت سرک، تقويت بوته پنبه با ريز مغذی ها از مهمترين عملیات جهت کاهش از خسارت بیماری هستند.

شما همچنین ممکن است مانند بیشتر از نویسنده

ترک یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.